VIDEO. REUTERS Η μοναξιά των αστέγων της Αθήνας στα συσσίτια.

"It is loneliness that brings me here" - Homeless Greek man at soup kitchen

Dec. 25 - Hundreds of Greeks hard-hit by the economic crisis line up for a traditional Christmas meal provided by the city of Athens. Deborah Lutterbeck reports

“Είναι η μοναξιά που με φέρνει εδώ” – Έλληνας άστεγος σε συσσίτιο

Είναι φτωχοί. Πολλοί είναι πεινασμένοι. Και την ημέρα των Χριστουγέννων, εκατοντάδες έκαναν ουρά έξω από ένα γυμνάσιο στην Αθήνα για ένα δωρεάν ζεστό χριστουγεννιάτικο γεύμα που παρέχεται από την πόλη.


Η μουσική παίζει, τα τραπέζια στρώθηκαν, και η ζήτηση είναι υψηλή. Καθώς οι Έλληνες αγωνίζονται σε μια βαλλόμενη οικονομία, όλο και περισσότεροι μένουν  χωρίς φαγητό. Ο επικεφαλής των κοινωνικών υπηρεσιών της πόλης, Νίκος Κόκκινος λέει ότι χειροτερεύει.

ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ:. "Ναι, η κατάσταση επιδεινώνεται Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, συνηθίζαμε να δίναμε 1.200 γεύματα την ημέρα, τώρα δίνουμε 1.400, και κανονίζουμε να αρχίζουμε να δίνουμε 1500".


Στην Ελλάδα, το γεύμα την ημέρα των Χριστουγέννων είναι παραδοσιακά το περνούν με την οικογένεια. Για εκείνους όμως που δεν έχουν, μπορεί να είναι η πιο μοναχική εποχή του χρόνου.

ΑΓΓΕΛΟΣ, ΝΕΟ-ΆΣΤΕΓΟΣ: "Είναι η μοναξιά που με φέρνει εδώ, γιατί είμαι μόνος, αλλά και επειδή δεν έχω αρκετά χρήματα για να τα βγάλω πέρα Για ποιον άλλο λόγο; Έτσι είμαι αναγκασμένος να έρχομαι εδώ για να φάω, έτσι ώστε να μην πεθάνω από την πείνα".

Περισσότεροι από 700 άνθρωποι ήρθαν για το γεύμα - ένα μικρό κομμάτι ευθυμίας σε μια εποχή που η φτώχεια βρίσκεται σε άνοδο και η ελπίδα μπορεί να είναι μια ανάμνηση.

Μετάφραση - Απόδοση: LEFTeria-news

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ

NEWSWEEK/DAILY BEAST. Χριστούγεννα Του Dickens Για Τους Νεόπτωχους της Ελλάδας. (Αγγλικό Κείμενο)

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/12/newsweekdaily-beast-dickens.html

GUARDIAN."Επισιτιστική κρίση στην Ελλάδα: Οικογένειες αντιμέτωπες με την πείνα, κατά την διάρκεια του θερινού κλεισίματος των δομών αλληλεγγύης".

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/08/guardian.html

New Internationalist Magazine (UK).Εξαιρετικό ρεπορτάζ για τις συλλογικότητες & δομές αλληλεγγύης της Αθήνας

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/02/new-internationalist-magazine-uk.html

GUARDIAN."Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ανθρωπιστική κρίση-Nτροπή για την Eλληνική κυβέρνηση & ΕΕ να κάνουν οτι δεν το βλέπουν".

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/02/guardian-n-e.html

Daily Mail. Η Ελλαδα γινεται μια χωρα του Τριτου Κοσμου?

http://lefteria-news.blogspot.gr/2012/07/daily-mail.html

Telegraph Η Ελλάδα διέρχεται μια ανθρωπιστική κρίση. Το απόστημα έχει εκραγεί

http://lefteria-news.blogspot.gr/2012/06/telegraph_12.html

BBC.Συγκλονιστικές ιστορίες της χρεοκωπημένης Αθήνας,πίσω απο τον τουρισμό

http://lefteria-news.blogspot.gr/2012/09/bbc.html

UNICEF."597.000 φτωχά ή κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά στην Ελλάδα, τα 322.000 σε σοβαρή υλική αποστέρηση"

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/05/unicef597000-322000.html

Στουρνάρας 2009.Η κρίση τελειώνει
http://lefteria-news.blogspot.gr/2012/10/2009.html

Απεσταλμένος του ΟΗΕ επιτίθεται στις πολιτικές λιτότητας & Ανθρ. Δικαιωμάτων. 10% των Ελλήνων σε ακραία φτώχεια, σχεδόν μόνο 10% των ανέργων παίρνει επίδομα.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/04/10-10.html

Η παιδική εργασία τείνει να βρεθεί εκτός ελέγχου, ενώ ΟΗΕ & UNICEF καλούν την Ελλάδα να υιοθετήσει ένα εθνικό σχέδιο δράσης.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/07/unicef.html

NEW YORK TIMES. "Περισσότερα παιδιά στην Ελλάδα πεινούν"
http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/04/new-york-times.html

They are poor. Many are hungry. And on Christmas Day, hundreds are lining up outside a gymnasium in Athens for a free hot Christmas meal provided by the city.

The music is playing and the tables are set, and the demand is high. As Greeks struggle with a battered economy, more are going without food. The city's social service chief Nikos Kokkinos says it's getting worse.

(SOUNDBITE)(Greek) HEAD OF ATHENS SOCIAL SERVICES DEPARTMENT NIKOS KOKKINOS, SAYING: "Yes, the situation is getting worse. To give you an example, we used to give out 1,200 meals a day, now we're giving out 1,400, and we are arranging to start giving out 1500."

In Greece, the Christmas Day meal is traditionally spent with family. For those without, it can be the loneliest time of year.

(SOUNDBITE)(Greek) NEWLY HOMELESS MAN, ANGELOS, SAYING: "It is loneliness that brings me here, because I am all alone, but also because I do not have enough money to get by. Why else? So I am forced to come here to eat so that I do not starve to death."

 More than 700 people came for the meal -- a small bit of cheer at a time when poverty is on the rise and hope can be a memory.

VIDEO και απομαγνητοφώνηση του μηνύματος του Snowden για την προστασία της ιδιωτικής ζωής.

 

Η απομαγνητοφώνηση του Χριστουγεννιάτικου μηνύνατος του 

Edward Snowden στο Channel 4. 

Γεια σας και Καλά Χριστούγεννα. Είναι τιμή μου που έχω την ευκαιρία να μιλήσω σε εσάς και την οικογένειά σας αυτή τη χρονιά.

Πρόσφατα, μάθαμε ότι οι κυβερνήσεις μας, εργάζονται συντονισμένα, δημιουργώντας ένα σύστημα παγκόσμιας μαζικής παρακολούθησης, παρακολουθώντας ό, τι κάνουμε.

Ο Βρετανός George Orwell μας είχε προειδοποιήσει για αυτού του είδους τον κίνδυνο.
Αυτά που αναφέρει στο βιβλίο - μικρόφωνα και κάμερες, τηλεοράσεις που μας παρακολουθούν - δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με ό, τι έχουμε στη διάθεσή μας σήμερα. Έχουμε αισθητήρες στις τσέπες μας, που μας παρακολουθούν όπου πάμε.

 

Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για την προστασία της ιδιωτικής ζωής του μέσου ανθρώπου. Ένα παιδί που θα γεννηθεί σήμερα θα μεγαλώσει χωρίς καθόλου αντίληψη της ιδιωτικής ζωής. Ποτέ δεν θα ξέρουν  τι σημαίνει να έχουν μια προσωπική στιγμή για τον εαυτό τους - μια μη καταγεγραμμένη, μη αναλυμένη  σκέψη.  

Και αυτό είναι ένα πρόβλημα, γιατί η ιδιωτική ζωή έχει σημασία. Η ιδιωτική ζωή είναι αυτό που μας επιτρέπει να καθορίζουμε το ποιοι είμαστε και ποιοι θέλουμε να είμαστε.

Η συζήτηση που ανακύπτει σήμερα θα καθορίσει το ποσό της εμπιστοσύνης που μπορούμε να εναποθέσουμε τόσο στην τεχνολογία που μας περιβάλλει όσο και στην κυβέρνηση που την ρυθμίζει.

Μαζί, μπορούμε να βρούμε μια καλύτερη ισορροπία. Σταματήστε την μαζική παρακολούθηση. Και να υπενθυμίσω στην κυβέρνηση ότι, εάν θέλει πραγματικά να μάθει πώς αισθανόμαστε, το να ρωτάς είναι πάντα φθηνότερα από το να κατασκοπεύεις.

Για όποιον ακούει εκεί έξω, ευχαριστώ και Καλά Χριστούγεννα.

 


Μετάφραση - Απόδοση: LEFTeria-news

Here's the transcript: 

Hi, and Merry Christmas. I'm honored to have the chance to speak with you and your family this year.

Recently, we learned that our governments, working in concert, have created a system of worldwide mass surveillance, watching everything we do.

Great Britain's George Orwell warned us of the danger of this kind of information.

The types of collection in the book -- microphones and video cameras, TVs that watch us -- are nothing compared to what we have available today. We have sensors in our pockets that track us everywhere we go.

Think about what this means for the privacy of the average person. A child born today will grow up with no conception of privacy at all. They'll never know what it means to have a private moment to themselves -- an unrecorded, unanalyzed thought. And that's a problem, because privacy matters. Privacy is what allows us to determine who we are and who we want to be.

The conversation occurring today will determine the amount of trust we can place both in the technology that surrounds us and the government that regulates it.

Together, we can find a better balance. End mass surveillance. And remind the government that if it really wants to know how we feel, asking is always cheaper than spying.

For everyone out there listening, thank you, and Merry Christmas.

 

Η αποκάλυψη της Le Monde που ξεφτιλίζει καθεστωτικά media και παπαγαλάκια.

Στην ηλεκτρονική της έκδοση η Le Monde αναφέρει ότι η Μέρκελ παραδέχθηκε πως αν η Ελλάδα εγκατέλειπε τη ζώνη του ευρώ, τότε όλα τα μέλη της νομισματικής ένωσης θα ακολουθούσαν την ίδια πορεία.

Αυτή η είδηση δεν αναδείχθηκε καθόλου απ τα ΜΜΕ, τα οποία προσπαθούσαν την εποχή εκείνη, αλλά και τωρα, να φτιάχνουν και να συντηρούν μια “μαγική εικόνα” προπαγάνδας και παραπλάνησης.

Διαβάστε παρακάτω την σχετική ανάρτηση από τις typologies

Στο  LEFTeria-news είχαμε αναρτήσει το 2012, ολόκληρο ρεπορτάζ του Al Jazzera

 που αποκάλυπτε τον βρώμικο ρόλο των ελληνικών ΜΜΕ και ειδικότερα ξεσκέπαζε MEGA και ΣΚΑΙ.

Η αποκάλυψη του γαλλικού Monde που εκθέτει media και δημοσιογράφους

Η αποκάλυψη της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας “Le Monde” για τη μπλόφα της Άνγκελα Μέρκελ δεν αναδείχθηκε από τα Ελληνικά ΜΜΕ και κυρίως τους τηλεοπτικούς σταθμούς.


Σε αντίθεση με όσα έλεγαν σε όλους τους τόνους τα καθεστωτικά ΜΜΕ  τον Απρίλιο και το Μάιο του 2010, η Γερμανίδα Καγκελάριος παραδέχθηκε πως ”αν η Ελλάδα εγκατέλειπε τη ζώνη του ευρώ, τότε όλα τα μέλη της νομισματικής ένωσης θα ακολουθούσαν την ίδια πορεία σε «μεταγενέστερο χρόνο»


Η δημοσιογραφική αποκαλύψει αυτή εκθέτει ανεπανόρθωτα τα ΜΜΕ και τους δημοσιογράφους που σε όλους τους τόνους, από κοινού με τους πολιτικούς, επαναλάμβαναν το δήθεν δίλημμα: “Μνημόνιο ή χρεοκοπία”, μιλώντας για την Ελλάδα, ζητώντας την στήριξη του Γιώργου Παπανδρέου.


Προσέθεταν πως αν δεν αποδεχθούμε το μνημόνιο,  ”σε λίγο καιρό δεν θα έχουμε γάλα για τα παιδιά μας και πετρέλαιο για τα σπίτια μας…”


 Όσοι τότε τολμούσαν να εκφράσουν μια διαφορετική άποψη, βρίσκοντας χώρο στα ΜΜΕ, τα οποία τότε θύμιζαν Πράβντα, χαρακτηρίζονταν περίπου ως “εθνικοί μειοδότητες”. Λόγο τότε είχαν μόνο μια ομάδα δημοσιογράφων και πολιτικών που προωθούσαν με κάθε τρόπο την ένταξη της χώρας στο καταστροφικό μνημόνιο.


 Μάλιστα, πρόσωπα, όπως ο Γιάννης Πρετεντέρης παραδέχθηκαν πως γνώριζαν πολλά περισσότερα, αλλά από μια “ηλίθια αίσθηση, εθνικού, δημοσίου συμφέροντος” δεν έλεγαν τίποτα. “Η αναδιάρθρωση του χρέους: όλοι ξέραμε από την πρώτη στιγμή ότι δεν είναι βιώσιμο, αλλά μας έλεγαν μην το πείτε τώρα, δεν είναι σωστό. Το αποτέλεσμα είναι ότι μέχρι το 2010 έλεγαν όλοι ότι το χρέος είναι βιώσιμο και εμείς δεν τους απαντούσαμε «όχι, δεν είναι!». Δεν τους λέγαμε ότι αυτά είναι βλακείες.


Αυτό ήταν μια αυτοσυγκράτηση”, είχε δηλώσει στην www.iefimerida.gr, ο σχολιαστής του Mega,  με αφορμή την έκδοση του βιβλίου.


Επίσης, εκείνο τον καιρό, λίγο πριν η χώρα μπει στο μνημόνιο, προηγήθηκε ένας κύκλος μυστικών συναντήσεων με διευθυντές εφημερίδων και ΜΜΕ , με εταιρεία δημοσίων σχέσεων για λογαριασμό της Τρόικα, όπου ζητήθηκε η αποδοχή των όρων του Μνημονίου. Δημοσιογράφοι με προφανείς σχέσεις με τις τράπεζες και άλλοι από τη “συμμαχία των προθύμων” αποδέχθηκαν τον ρόλο τους και πλέον διαγκωνίζονται κάθε βράδυ σε κυνισμό τον Τόμσεν, επαναλαμβάνοντας πως “είναι αναγκαία τα μέτρα ” που εξαθλιώνουν τον πληθυσμό.


 Το δίλημμα του Μαϊου 2010 ήταν υπαρκτό αλλά αντίστροφο. Αν η Ελλάδα, έλεγε “όχι” στο Μνημόνιο, τότε το πρόβλημα θα μεταφερόταν στις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες.  Κάτι τέτοιο όμως η Άνγκελα Μέρκελ δεν το ήθελε και τελικά την κατασκευή της πραγματικότητας  ανέλαβαν τα ελληνικά media…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ - ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ

 

VIDEO Το Al Jazeera ξεσκεπαζει MEGA και ΣΚΑΙ 

http://lefteria-news.blogspot.gr/search?q=media

Πρετεντέρης. Οι εκτός τόπου και χρόνου «εκτιμήσεις» του, για ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Χρυσή Αυγή, αναρτημένες από τον Γ.Μαυρή.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/10/blog-post_19.html

Σε κάθε ρεπορτάζ για τις Σκουριές, το MEGA ξεχνάει την πρόσθεση αλλά πετάει στον πολλαπλασιασμό!

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/10/mega.html

ΕΓΓΡΑΦΟ.Δεν είναι ανέκδοτο! Το Mega έχει βάλει ενέχυρο έως και τις 3 Χάριτες, το Ρετιρέ & Τους Απαράδεκτους. Οι Απαράδεκτοι…

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/08/mega-3.html

Πλειστηριασμοί παντού, εκτός από το Mega με τις ευλογίες επτά τραπεζών, ενώ εχει ενέχυρο 

μέχρι και το σήμα.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/08/mega_21.html

Όταν το MEGA αγάπησε τον Βορίδη.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2012/10/mega.html

Σφιχταγκάλιασμα ΔΟΛ-MEGA σε ΝΕΡΙΤ από Καψή & Καραπαναγιώτη. Όλο το απίστευτο Εποπτικό Συμβούλιο.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/08/mega.html

Reuters: Το τρίγωνο εξουσίας της Ελλάδας

http://lefteria-news.blogspot.gr/2012/12/reuters_18.html

Ασφαλιστικές εισφορές «αποκλειστικά» για τους καναλάρχες με Βασιλικό Διαταγμα του 1958 σε ΦΕΚ του 2012!

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/06/1958-2012.html

Γιατί πραγματικά κλείνουν την ΕΡΤ. Με ποιο τρόπο δίνουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ στους καναλάρχες της Digea.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/06/digea.html

ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ Έλληνες εργαζόμενοι. Σε μια αγορά εργασίας-ζούγκλα, με μειωμένους μισθούς και συχνά απλήρωτοι.

Το Γαλλικό Πρακτορείο αναφέρει ότι σε μια ελληνική αγορά εργασίας που έχει μετατραπει σε ζούγκλα, οι εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι απ τις επιχειρήσεις, χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται.

Παρουσιάζει διάφορα παραδείγματα όπως:

Τα σούπερ μάρκετ Αρβανιτίδη, που αναφέρει ότι απ τον Μάιο δίνουν τον μισό μισθό με κουπόνια που εξαργυρώνουν οι ίδιοι, ενώ χρωστούν μισθούς από τον Αύγουστο.

Έναν ξενοδοχουπάλληλο που αναφέρει ότι για 15 μήνες έχει πληρωθει 200 ευρώ (Για την αποδιάλυση στον τουρισμό τα έχουμε ξαναπεί).

 Για τους απλήρωτους ναυτικούς.

Τους χϊλιους απλήρωτους εργαζόμενους στο Ντυνάν. Για τους οποίους μερίμνησε ο Άδωνις Γεωργιάδης, 

Όχι, δεν τους πλήρωσε. Αλλά αντι αυτού, με Υπουργική Απόφαση σε ΦΕΚ τους απαγόρευσε την δημόσια κριτική!

Παρόμοιο ήταν και το ρεπορτάζ που είχε μεταδώσει προ ημερών το BBC, αναφέροντας ότι στην Ελλάδα έφτασαν το ένα εκατομμύριο οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, ενώ εκανε ρεπορτάζ για τους απλήρωτους ναυτεργάτες από τους εφοπλιστές, τα κλειστά ναυπηγεία & το σκάνδαλο υποβρυχίων.

Salaries slashed and often unpaid for months in crisis-hit Greece

18 Dec 2013

Athens (AFP) 

In the crisis-hit, jungle-like Greek job market, not only has unemployment reached staggering heights, but salaries are paid with huge delays and sometimes employees are even paid in kind.

Με μειωμένους μισθούς και συχνά απλήρωτοι στην Ελλάδα της κρίσης.
(AFP)

Στην χτυπημένη από την κρίση, ζούγκλα της ελληνικής αγορά εργασίας, όχι μόνο ε΄χει φτάσει η ανεργία σε συγκλονιστικά ύψη, αλλά οι μισθοί καταβάλλονται με μεγάλες καθυστερήσεις και μερικές φορές οι εργαζόμενοι, πληρώνονται σε είδος.

«Κάθε πρωί, αφήνω τα παιδιά μου, παίρνω το αυτοκίνητό μου, το γεμίζω βενζίνη και πάω στη δουλειά», λέει ο 40χρονη ταμίας Χρυσούλα Ζαρκαμέλα


Η οικονομική κρίση δεν έχει αλλάξει την ρουτίνα της Ζαρκαμέλα εκτός από ένα πράγμα: η ίδια και οι δέκα συνάδελφοί της  στο σούπερ μάρκετ Αρβανιτίδης στην Κατερίνη, στη Βόρεια Ελλάδα, δεν έχουν να πάρουν τον 894 ευρώ μισθό τους από τον Αύγουστο.


Όλοι οι εργαζόμενοι σε αυτή την αλυσίδα σούπερ μάρκετ, η οποία αριθμεί περίπου 150 καταστήματα σε ολόκληρη τη χώρα, δεν πληρώνονται τακτικά, εξηγεί η ίδια.

"Τα πράγματα πήγαν προς το χειρότερο πριν από περίπου ένα χρόνο. Αρχικά πληρωνόμασταν με καθυστέρηση ενός μήνα, δεν παραπονιόμασταν πολύ. Στη συνέχεια, τα (απλήρωτα) ποσά συσσωρεύτηκαν."


Τον Μάιο, με ήδη τρεις μήνες καθυστερούμενων οφειλών, η εταιρεία ζήτησε από τους εργαζόμενους να αποδεχθούν το ήμισυ τους μισθούς τους να πληρώνεται με κουπόνια των 20 ευρώ που θα εξαργύρωναν στο σούπερ μάρκετ.

"Νομίζουν ότι θα πληρώσω τους φόρους μου με αλεύρι και ζάχαρη", δήλωσε ο Ζαρκαμέλα.


"Μία ή δύο μήνες καθυστερήσεις στις πληρωμές των μισθών είναι τόσο συχνές, ώστε ακόμη και οι καλύτεροι επιθεωρητές εργασίας θεωρούν ότι είναι άσκοπο να διαμαρτύρονται," λέει η δικηγόρος Μαργαρίτα Στεφανάτου, η οποίος ειδικεύεται στο εργατικό δίκαιο.

Teachers and hospital staff march during a protest march against job suspensions and hospital mergers on December 11, 2013, in Athens

Η Ελλάδα έχει ήδη ένα εντυπωσιακό ποσοστό ανεργίας άνω του 27%, με σχεδόν 1.370.000 ανθρώπους να έχουν καταχωρηθεί ως άνεργοι.


Σε μια έρευνα που δημοσιεύθηκε από την κεντροαριστερή  Καθημερινή, νωρίτερα αυτό το μήνα, η  ΓΣΕΕ υπολογίζε ότι περισσότεροι από ένα εκατομμύριο μισθωτοί ήταν απλήρωτοι.




«Μία στις δύο επιχειρήσεις δεν πληρώνουν τους υπαλλήλους τους στην ώρα τους», δήλωσε ο Γιάννης Κουζής, αναπληρωτής καθηγητής κοινωνικής πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών.


Σύμφωνα με τον Κουζή, οι θέσεις εργασίας στον τομέα της ασφάλειας, καθαριότητας, στα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια είναι οι πιο δυσλειτουργικές.


Σύμφωνα με τον ΣΕΒ, οι εταιρείες που απασχολούν έως 50 άτομα, οι οποίες αποτελούν το 98,5% των επιχειρήσεων στην Ελλάδα, είναι οι πιο ευάλωτες στην οικονομική κρίση.



Επιχειρήσεις μικρού μεγέθους, η οποία πριν από την κρίση μπορεί να υπολόγιζαν στην τραπεζική πίστωση για τα προβλήματα ταμειακών ροών, τώρα ασφυκτιούν καθώς η πίστωση δεν είναι πλέον διαθέσιμη, λέει η Στεφανάτου η οποία παραδέχεται ότι η κακοδιαχείριση ήταν επίσης ένα πρόβλημα.



Στο νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν στην Αθήνα, το οποίο άνοιξε το 2000, η προηγούμενη διοίκηση άφησε ένα εκατομμύριο ευρώ, χρηματοδοτικό κενό.

Περισσότεροι από χίλιοι εργαζόμενοι εκεί δεν έχουν πληρωθεί εδώ και εννέα μήνες, εξηγεί η γιατρός Αναστασία Κουτσούρη, στερούμενη τον μηνιαίο μισθό της των 1.650 ευρώ.

"Θα μπορούσα να φύγω, αλλά πού θα βρω δουλειά;", μας είπε η 45χρονη γιατρός.

Ο φόβος της ανεργίας είναι αυτό που κάνει τον Ν., έναν 52χρονο σερβιτόρο σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, που επέλεξε να διατηρήσει την ανωνυμία του, να διστάζει να αφήσει τη δουλειά του.

Αλλά τους τελευταίους 15 μήνες έχει πάρει μόνο γύρω στα "€ 200 εδώ και εκεί".

Είναι σπάνιο για τους υπαλλήλους να απαιτούν τους μισθούς τους, όπως έκαναν οι εργαζόμενοι στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, κοντά στην Αθήνα, οι οποίοι δεν έχουν πληρωθεί για 18 μήνες και πραγματοποιούν τακτικές διαδηλώσεις.

Απλήρωτοι ναυτικοί που εργάζονται στο πλοίο Πηνελόπη, το οποίο συνδέει την Αθήνα με τα νησιά των Κυκλάδων στο Αιγαίο Πέλαγος, επίσης έχουν σταματήσει να δουλεύουν από το περασμένο καλοκαίρι.

"Η κρίση χτύπησε μια αγορά εργασίας που ήδη έμοιαζε με ζούγκλα και ήταν γεμάτη από πολλές αυθαιρεσίες", δήλωσε η Έλλη Βαρκαλάμα, δικηγόρος της ΓΣΕΕ.

Μετάφραση - Απόδοση: LEFTeria-news

ΔΙΑΒΑΣΤΕ - ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΕΓΓΡΑΦΟ. Ο Άδωνις με Υπουργική Απόφαση απαγορεύει στους γιατρούς Ωνασείου “την άσκηση κριτικής των πράξεων των οργάνων Διοίκησης του Κέντρου δημοσίως”.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/12/blog-post_8.html

Απολύσεις ναυτικών με νόμο Μουσουρούλη και ευλογίες Βαρβιτσιώτη. Ανταπόκριση Associated Press για τους απλήρωτους ναυτεργάτες.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/11/associated-press.html

VIDEO.BBC.Ελλάδα. Ένα εκατομμύριο οι απλήρωτοι εργαζόμενοι. Απλήρωτοι ναυτεργάτες από εφοπλιστές, κλειστά ναυπηγεία & το σκάνδαλο υποβρυχίων.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/12/videobbc_16.html

 http://www.afp.com/en/news/topstories/salaries-slashed-and-often-unpaid-months-crisis-hit-greece

In the crisis-hit, jungle-like Greek job market, not only has unemployment reached staggering heights, but salaries are paid with huge delays and sometimes employees are even paid in kind.

"Every morning I leave my kids, take my car, pump it up with gas and go to work," says 40-year-old cashier Chryssoula Zarkamela.

The economic crisis has not altered Zarkamela's routine except for one thing: she and her ten colleagues at the Arvanitidis super market in Katerini, northern Greece, have not received their 894-euro (1.229$) salary since August.

All employees of the super market chain, which counts some 150 stores country-wide, get paid irregularily, she explains.
"Things took a turn for the worse about a year ago. At first we were paid with a month's delay, we didn't complain much. Then the (unpaid) sums accumulated."
In May, already three months in arrears, the company asked employees to accept half their salaries in 20-euro vouchers to be used in the super market.
"They think I will pay my taxes with flour and sugar," Zarkamela said.
"One or two-month delays in salary payments are so frequent that even the kindest work inspector finds it pointless to complain," says lawyer Margarita Stefanatou, who specialises in labour law.
In a survey published by left-of-centre daily Kathimerini in earlier this month, the union Gsee estimated that more than one million salaried employees were unpaid.

Greece already has a staggering unemployment rate of more than 27 percent, with some 1.37 million people registered as jobless.
"One in two companies do not pay their employees on time," said Yiannis Kouzis, associate professor of social policy at Athens' Panteion University.

According to Kouzis, jobs in security, cleaning, hotelery and restaurants are the most dysfunctional.
According to the Hellenic Federation of Enterprises (SEV), companies employing up to 50 people, which make up 98.5 percent of businesses in Greece, are the most vulnerable in the economic crisis.
Small-size businesses, which before the crisis could count on bank credit for cash flow problems, are now suffocating as credit is no longer available, says Stefanatou who admits mismanagement was also a problem.
At the Henri Dunant hospital in Athens, which opened in 2000, the previous management left a million euro funding gap.

More than one thousand employees there have not been paid for nine months, explains doctor Anastassia Koutsouris, deprived of her 1,650-euro monthly salary.
"I could leave, but where would I find work?," the 45-year-old said.

Fear of unemployment is what makes N., a 52-year-old waiter at a central Athens hotel who chose to remain anonymous, reluctant to leave his job.
But for the past 15 months he has only been getting some "200 euros here and there".
It is rare for employees to demand their salaries, as did the shipyard workers in Skaramangas, close to Athens, who have not been paid for 18 months and hold regular protests.

Unpaid seamen working at the Pinelopi ferry, which links Athens with the Cycladic islands in the Aegean Sea, have also walked off the job since last summer.
"The crisis hit a job market that already resembled a jungle and was full of many abuses," said Eli Varkalama, lawyer for Gsee.

Παραμονή Χριστουγέννων έλαβαν την απόλυση τους όλοι οι υπάλληλοι του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Την απόλυση τους έλαβαν σήμερα όλοι οι υπάλληλοι του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών

   
Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013 

freepen

Ανάστατοι οι εργαζόμενοι στο Δημοτικό Βρεφοκομείο του Δήμου Αθηναίων γιατί παραμονή Χριστουγέννων η εγκληματική της δήθεν ανάπτυξης κυβέρνηση Στουρνάρα με guest τον Σαμαρά τους επιφύλασσε ωραίο δώρο.


Την απόλυση τους σήμερα παραμονή έλαβαν όλοι οι υπάλληλοι του Δημοτικού βρεφοκομείου Δήμου Αθηναίων και μάλιστα επειδή η απόφαση βγήκε από 17/12 και παρά το ότι τους χρησιμοποίησαν μέχρι και σήμερα χωρίς να τους κοινοποιηθεί η απόλυση, τους υπεξαίρεσαν όπως κάνουν σε όλα μισθούς συντάξεις, επιδόματα, λογαριασμούς κτλ και τα 7 ημερομίσθια αναδρομικά. Παραμονή Χριστουγέννων.

Το άθλιο πνεύμα και όχι το άγιο του Στουρνάρα κράτησε αναδρομικά από την απόφαση μέχρι και σήμερα τα χρήματα από το υπόλοιπο του μισθού τους ενώ για αυτές τις ημέρες είχαν εργαστεί κανονικά.

Ωραίο Δώρο Χριστουγέννων και απόλυση και υπεξαίρεση χρημάτων μήπως και χάσει η βενετιά βελόνι, αυτό είναι το success story που πουλάει η κυβέρνηση Στουρνάρα με τυπικά πρωθυπουργό τον διορισμένο με συμφωνία πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.

NEWSWEEK/DAILY BEAST. Χριστούγεννα Του Dickens Για Τους Νεόπτωχους της Ελλάδας. (Αγγλικό Κείμενο)

 

 

World News

A Dickensian Christmas For Greece’s New Poor

By Barbie Latza Nadeau

December 22nd

 

http://www.thedailybeast.com/articles/2013/12/22/a-dickensian-christmas-for-greece-s-new-poor.html

 

Greece is edging out of recession thanks to EU bailouts, but for many from the country’s former middle class, homelessness and extreme poverty haunt the New Year.

Photo by Yannis Behrakis/Reuters

Photo by Yannis Behrakis/Reuters

It’s 5pm on a frigid Monday afternoon and people are starting to line up outside the bright red stucco Klimaka homeless support center in the central Athens neighborhood of Gazi.  Serving tables are set up under lemon trees in the open courtyard. The savory smell of stewed meat drifts through the cold air.


 Overhead, a white canopy painted with brightly colored flowerpots tempers the rain and wind.  A year ago, this center fed around 60 people a week.  Now more than 200 often show up for the twice-weekly meals.   “We only have enough for 160 people today,” says Ava Alamanou, coordinator of the Klimka homeless support project as she looks out at the growing crowd. “A month ago we could feed 250, but this week supplies are running short. If more come, we will scrape together something from the kitchen to feed them, but it’s not easy.”


The Klimaka center, like many NGOs across Greece, is picking up where the Greek government has failed.  Klimaka offers support—psychological, social, and for basic primary needs—to a growing number of homeless and near-homeless people in Greece.  It is not a true homeless shelter per se, but there are nine beds where the most vulnerable can sleep; and when the weather is particularly frigid, Alamanou says they can always put a few more in the offices and corridors.


Many of the people who come here spend their nights in dedicated shelters and homeless hostels across the city. Others sleep on the streets.  On Mondays and Thursdays, meals are served at 5pm to whomever comes—no questions asked. On Tuesdays and Thursdays, people line up to take hot showers.  During the five years Alamanou has been at the center, she has seen the face of Greece’s disadvantaged population evolve. 


“There is a profound change in the type and number of homeless people in Greece right now,” she tells The Daily Beast.  “The traditional homeless were people with mental health issues and chemical dependencies.  Different people are now homeless because of the crisis. We call them neo-homeless. We used to serve primarily non-Greeks, now it is half and half, Greeks and foreigners.”


There are more than 20,000 homeless people in Greece today, by Klimaka’s estimates; that’s over 30 percent more than there were in 2009 when the economic crisis began.  But there are many more people balancing precariously on the verge of indigence.  Artemis Stefanoudaki, a 38-year-old photographer, lives on the razor-thin margin between poverty and destitution.  She lives with her 12-year-old daughter in a borrowed apartment in the Pangrati district of Athens.  Stefanoudaki burns candles in every corner of the modest apartment instead of turning on the lights to save electricity.  She only runs the heat when her daughter is at home.


A few years ago, Stefanoudaki’s star was rising as a successful studio portrait photographer with her own business.  But now she has very little work and she carries heavy debts.  Her trouble began when she took a tax amnesty offered by the Greek government, paying a flat rate tax bill of €12,000 in exchange for avoiding an audit, effectively closing her books to the tax authorities.  The payment, which she says was not optional because audits tend to cost much more in fines for tax mistakes, wiped out her savings, and she hasn’t been able to get back on her feet financially since.  “I paid the money because I felt I had no choice,” she says.  “They warned that if I didn’t pay the big tax the revenue office would find many small mistakes in my bookkeeping that would end up in bigger fines. So I paid.”

“No one invites anyone over anymore,” says Scocozza. “Everyone is ashamed of not having heating or enough food.”

Her ex-husband is also out of work and can’t pay child support, so every day her former mother-in-law brings one portion of food for her granddaughter. Stefanoudaki fends for herself, often skipping meals for cheaper snacks.  Increasingly, she resorts to bartering to make ends meet.  She is currently trading photography work for English lessons for her daughter.  Greeks have always had to educate their children through private tutors in certain subjects, but recent education cuts have made the situation is worse.  Extras like foreign languages and Greek classics have been all but obliterated from the national curriculum.


The hardest part for Stefanoudaki is remembering when things were good. “I didn’t think about how much I earned. I didn’t always appreciate what I had. I took vacations and had friends around for dinner all the time,” she says.  “Then when things started to go bad, it happened very quickly. Suddenly I went from living comfortably to being very poor. I miss good company and laughing with friends. We used to talk about dreams and the future. Now when we get together we talk about our problems. Because of that, people just don’t get together as much. It’s too depressing.”


Stefanoudaki certainly misses what money used to buy, but even more than that, she says she longs for the peace of mind that her salary once provided.  “I am in a constant battle with myself.  I’m tired. I’m stressed. I miss being calm. I want to daydream about things I will do in the future again, not worry about how to pay the electricity bill.”


Like most Greeks living on the edge, Stefanoudaki blames the government for years of corruption that led Greece to the edge of the economic abyss—but she also blames the banks for creating a credit-based debt trap she now finds herself in.  She took loans for vacations and photography equipment, even when she had enough cash to pay outright, she says.   The money came easily, and, like many Greeks, she says she was greedy.  Banks mishandled the situation, she says.  But the Greek people allowed them to do so.  “It’s not just the government that is to blame,” she says.  “People say the banks destroyed Greece, but each of us who has a loan signed a piece of paper promising to pay it back.”


Most Greeks now define their lives as before and after “the crisis,” referring to the period beginning in 2009 when the bottom fell out of the economy and middle-class Greeks started losing their fiscal footing.  Even those with extra cash are not spending it, either out of fear that their fortune will dry up or out of guilt because their friends aren’t doing as well.  “No one wants to walk around seen carrying shopping bags, even if they can afford to spend money,” says Stamatina Lagoudaki, 51, who owns a women’s dress shop in the wealthier Kolonaki neighborhood of Athens.  She points to her store full of inventory and to the empty storefronts on the streets as proof that there is no money in circulation.  “I don’t know what is going to happen.  The future for us is so uncertain,” she says.  “They say 40 percent of the businesses in Athens have closed shop.  I can’t help [but] worry that mine will be next.”


Stella Belia, 46, and Grazia Scocozza, 54, are a lesbian couple raising five children between them.  Scocozza was previously married and now retired. She lives on her late husband’s pension, which was recently cut from €1,600 to €800 a month.  Belia, who has a post-graduate degree, makes a little less than that as a head mistress at a private school. Her salary was cut in half last year.  They both blame years of corrupt governments for the crisis and they are increasingly bitter about their situation.  “It is an insult to be paid so little money,” says Belia, sitting in the dark living room of their tiny home.  “The prime minister doesn’t give such little money to the man who shines his shoes.”


Scocozza’s children, ages 25, 16 and 14, and Belia’s five-year-old twins, barely scrape by.  They own their home in a working-class district of Athens, but they can’t afford to run the heat except when temperatures dip below freezing.  And because they don’t pay rent, they are subject to high property taxes geared at wealthier homeowners.  Most of their income now goes to taxes and utilities.  There is little left for food and medicines.  This year, like last year, they won’t exchange Christmas presents. And they won’t invite anyone to the house to celebrate the holidays. “No one invites anyone over anymore,” says Scocozza. “Everyone is ashamed of not having heating or enough food.”


Everything about Scocozza and Belia’s life has changed in the last five years since the crisis began.  They used to give their children’s old clothing to charities when they outgrew them.  Now they rely on the same charities for help.  Scocozza, who has diabetes, does not go to the doctor regularly.  She buys her medication from pharmacies that sell nearly-expired drugs at a discount.  Their diets have limited protein, and instead of going to supermarkets, they tend to go to the city’s open-air vegetable markets just before they close when vendors sell leftover produce cheaper than the market price.   “We used to have a different life before the crisis,” says Scocozza.  “We used to go to the theater and even get a babysitter.  Now we’re scouring stores for deals and trying not to show the children how worried we are.”


The hardest part of the crisis for them is that they see things getting worse, not better.  “Who knows how this will end?  Two years ago we could not imagine we could survive the way we are living now,” says Belia.  “But we haven’t hit rock bottom yet. We haven’t had to rummage through the rubbish like some people we know.”


Belia’s children are too young to understand a life different to what they know. But because Scocozza’s children are older, they are suffering more.  “We are all going through a collective depression,” she says.  “The children are not happy.  My 25-year-old daughter told me she feels useless. She wakes up at night afraid.  She makes 15 euros a day handing out flyers a couple days a week even though she is educated.  She sees no future for herself and I don’t see one for her either.”


“Our children are part of a lost generation,” says Belia, who sees how cuts at her own school have affected the students.  She is worried that Greek children today will grow up almost like post-war children because of cuts in education, bad diets and lack of hope.  Teachers are underpaid—if they are paid at all since many public schools have frozen salaries.  “It’s hard to dedicate yourself to your students when you don’t know how to pay your bills and feed your own children,” she says.  “School should be the place where children can flourish, but that’s not the case in Greece right now.”


Because Belia is employed and they own their home outright, they do not qualify for government programs designed to help families in need.   “Things could get worse, we just don’t know. Maybe they will get much worse before things improve,” says Belia.  “When we wake up in the morning, we don’t know how the day is going to end.”


If things do get worse, they may be forced to join hundreds of other struggling families who have turned to NGOs to pick up the slack where state-funded social services have failed them. Praksis is an NGO that runs free medical clinics in Athens and Thessaloniki in the northern part of the country. It was founded to assist Greece’s vast illegal immigrant population, many of whom are in transit from Afghanistan, Iraq and sub-Saharan Africa to Europe via Greece. Their free clinic in central Athens is housed in a shabby apartment that smells of feverish bodies and pungent medicine.  The clinic offers free services on either a walk-in or appointment basis, rotating a volunteer dentist, general practitioner, gynecologist, endocrinologist and pediatrician who time-share tiny dim-lit examination rooms.


  The waiting room is filled with women holding wailing babies. Men sit on the stone stairway leading up to the clinic. Many have visible injuries or are so sick with flu they cannot hold their heads up.  The view from the windows is the run-down Villa Amalias anarchist squat house, which was raided last year and now guarded by helmet-wearing riot police who patrol the surrounding streets carrying guns, tear gas canisters and protective shields.


The doctors see between 20 and 30 patients every day, and Moudatsou says there’s been an increase in Greek families in the waiting room.  But because their program was designed for foreign nationals—many without legal papers or social services—the center had to come up with a different strategy to help Greek families.  “We designed a program for 200 vulnerable Greek families who fit a criteria based on income, family size and employment status,” says Maria Moudatsou, a forensic psychologist at the center who doubles as the director of communications and fundraising.  “But we’ve already served nearly 600 since the program began last year.”


Moudatsou says the Greek family program, which has never been advertised, focuses on homeless prevention.  She says they have saved many families from the streets.  In most cases, families who once lived in middle-class comfort are ill-equipped to deal with stifling poverty, and because the government has been slow to acknowledge the problem, many are at risk of falling through the cracks.  Praksis social workers make home visits and Moudatsou says they are often shocked by the squalid conditions many Greek families are forced to live under. Many families they help are just a few steps away from forced into the streets.  “Homelessness wasn’t even a term recognized by the Greek government until 2012,” she says, making that point that without that crucial recognition, no state-funded preemptive programs have been designed, let alone implemented yet.


  She says that in the meantime, they are doing the work instead.  They try to counsel people to retrain when they have lost jobs and try to get back into the job market, even if it means working in the black economy or being under-employed.  But countless times they have had to intervene on an even more basic level, often countering angry landlords who are trying to evict families due to non-payment of rent.  “In Greece there is no welfare state.  Things should be structured and there should be a national strategic plan that is actually implemented instead of debated,” she says. “It should not be that NGOs do the primary work for them.”


In exchange for all the work they are doing on the state’s behalf, Moudatsou says they asked the Greek government for the use of any abandoned public buildings that could be used as either homeless shelters or support center for homeless families.  “At first they agreed, but then the bureaucracy took over and we have never gotten a building,” she says.  They are desperately in need of more space and better facilities.  Between the two free clinics, they have seen more than 30,000 patients in the last year for everything from common flu and cavities to cancer.


Even when the government programs do work, as in the case of some social health services, they often backfire.  Coralie Gerardou is a 42-year-old divorced graphic designer who is raising her nine-year-old daughter on $550 a month in alimony.  She has ping-ponged between jobs for the last year, often working in the black market at five-star hotels and other tourist spots to try to eke out a living. She and her father once owned a successful Spanish tapas restaurant in central Athens, but it went bankrupt in 2010.  In 2011 she suffered a nervous breakdown, which she says is held against her since she was treated under the social health program.


   She says she also feels discrimination when she is applying for a job because she is a single mother and needs to be available to pick up her daughter after school. “Most of the shifts available for even the worst jobs are only evening and weekends,” she says, rolling a cigarette nervously at an outdoor café in a suburb of Athens.  “They look at my CV like it is a piece of toilet paper. Either they say no right away or give me a five-day trial which is a way to get people to work for free.”


She once had a job working in a museum, but because the hours conflicted with her daughter’s school, she often brought her daughter to work.  “That didn’t last long,” Gerardou says. “There is really no option for me.” For the past five months, she has been getting assistance from the Stavros Niarchos Foundation, which was founded by a wealthy shipping tycoon in 1996 and offers short-term assistance to single mothers and other vulnerable Greeks.  When that ends next month—the program only sponsors people for six months—she says she doesn’t know what she will do.  “What can I do?” she asks, tears welling up in her eyes.  “I have this dream of a permanent day job where I go to work and then come home to take care of my daughter. I am not asking to go on big vacations or have a new car. I just want to provide for my child.


But there are others much worse than me. At least I have a roof over my head, for not at least.”
Back at the Klimaka homeless support center, Alamanou braces for what she believes is the worst yet to come even though Greece is edging out of recession thanks to a series of bailouts the by the European Union.  But it will take a long time for positive growth to trickle down to those who have crossed the poverty line.  Her goal used to be to have no homeless people to serve. Now she just wants the neo homeless to get back under a roof before they become acclimated to destitution.  When people are homeless for a short period like many of the newly poor, they still have hope, she says.  “We care about the traditional homeless, but we are forced to focus on more acute problem which is the neo homeless now.  But there are no real measures to prevent homeless, only services like ours that kick in after the fact,” she says.

“There are no social structures to combat poverty, and when they do exist on paper, they are not implemented.  It’s not proactive, it’s always reactive. We are always picking up the pieces of these shattered lives. It would be nice for a change to stop them from falling.”